Afgelopen weekend was het moederschap weer even pittig. Ik vond het lastig. Elena had vrijdag een bezoekje aan het consultatiebureau gehad en de prikjes waren vervelend. Die dag was ze al wat hangerig en huilerig en kreeg ze ‘s avonds koorts erbij. Hoort erbij natuurlijk. Ook de rest van het weekend was ze voor haar doen nogal mopperig. Ze vroeg veel aandacht, was huilerig en ik was zelf ook een beetje moe. Ik had een drukke week gehad, wist dat ik nog wat huishoudelijk werk had te doen, ik moest tennissen, wilde samenzijn met mijn gezin en ik wilde ook graag voor mijn website schrijven en bezig zijn. En toen even kwam het verlangen. Het verlangen naar de luie weekenden van voor ik een dochter had. Een verlangen naar rust, luiheid, bijslapen, alles doen waar ik zin in had. Want ik voelde me even heel moe. Mentaal en lichamelijk. Ik wilde zo graag even niks moeten. Zo graag even langer dan een uur tijd voor mezelf hebben. 

En daarna het schuldgevoel. Het schuldgevoel dat ik dit voelde. Ik had toch zelf gekozen voor een kind, dus dan hoorde dit er ‘gewoon’ bij, toch? Dan deal je er maar mee. Toch is het oké om dit even te voelen. Oké om dit te denken. Oké om even terug te verlangen. Want het is soms even pittig. En ook al heb je er voor gekozen, mag je dit voelen. En in plaats van me hier druk over te maken en er tegen te vechten, heb ik me er even aan toegegeven. Die dag waren we even naar het strand geweest en toen ik Elena op bed legde daarna vierde ze feest en dat ging over in jengelen en huilen en hield niet meer op. Ik was moe en merkte dat ik geen geduld had om hiermee om te gaan. Ik ben een uurtje gaan liggen, viel gelijk als een blok in slaap en werd na een uur nog belabberder wakker. Elena was nog steeds aan het jengelen en ik besloot haar even mee naar buiten te nemen. Daar friste ik zelf van op en Elena ook.

En nu zit ik, nadat Elena met wat gehuil, na haar prakkie wortel nog voor 7 uur in slaap viel, op de bank. Ik heb even tijd voor mezelf genomen en nu zit ik weer lekker te typen, van me af te schrijven en weet ik weer dat ik me niet schuldig hoef te voelen. Kan ik er ook weer beter tegen. Even me-time gehad, zodat ik weer opgeladen ben. En ik had stug door kunnen gaan vanmiddag, terwijl mijn partner gewoon
thuis was en Elena mij dat uurtje echt niet per sé nodig had, dan was ik nu chagrijnig, boos en gefrustreerd. Nu ben ik kalm. Ik ga vanavond vroeg naar bed en zorg dat ik morgen om 06:15u weer vol goede moed en energie door kan.

En dat verlangen, dat is er nog steeds. Soms zou ik graag weer zo’n weekendje hebben waarin niets moet. Moet ik me daar schuldig om voelen? Nee, natuurlijk niet. Want ik ben niet alleen mama. Ik ben ook Esther. En Esther houdt van dat soort weekenden. Af en toe. En ik weet, dat als ik zo’n weekend zou inplannen, mijn meisje naar mijn moeder breng bijvoorbeeld, ik Elena enorm zou missen. En dan zou verlangen naar het weekend met haar, blij of jengelend, maakt niet uit. Dan verlang ik weer naar het moeder zijn. Tja, wij vrouwen zitten maar raar in elkaar. En dat is ook oké!

Liefs,

Sia