Het valt niet mee om in deze maatschappij te leven. Waarin zoveel wordt verwacht en waarin we het waar moeten maken. Tegelijkertijd denk ik dat we het fijner hebben dan vroeger. Voor mijn gevoel namen mensen vroeger veel meer genoegen met de situatie zoals ‘ie was, terwijl we nu veel sneller in protest komen als iets ons niet zint. En dat heeft ons zoveel meer vrijheid gegeven. Je kunt nu al als 18-jarige snotneus (sorry) je bedrijf starten, we hebben tonnen aan mogelijkheden online en offline, de vrouwen hoeven niet meer per se alleen huisvrouw te worden, de mannen hoeven niet per se al het geld binnen te halen. Dat doen we samen. We hebben de keuze voor geluk.

Hier in Nederland zijn we natuurlijk helemaal vetgemest. Je hebt hier alle mogelijkheden om te studeren, kunt voor een relatief lage investering een opleiding afronden, er is een (Relatief) groot sociaal vangnet, we hoeven geen honger te lijden, er is geen oorlog (behalve over Zwarte Piet) en je moet het wel echt flink verpesten voor je ‘failliet’ gaat in het leven.

Dus in plaats van in het denken van problemen, kijk ik graag naar de mogelijkheden. Toen mijn moeder jong was, leek het leven in een bepaalde zin misschien al wel uitgestippeld te zijn. Je maakt je school af, gaat trouwen, krijgt kinderen en je zorgt je hele leven voor je gezin. Niks mis mee, maar wel uitgestippeld. Je deed het gewoon zo, omdat iedereen het zo deed. Het was de tijd dat de sigaretten nog op tafel werden gezet in een glaasje zodat iedereen er eentje op kon steken als je een verjaardag had thuis. Nu staat iedereen buiten en zit ik binnen in mijn eentje met m’n dochter. De tijden zijn veranderd. En allebei de tijden hadden hun voor en nadelen. Prachtig.

Hoe heerlijk is het als je gewoon weet waar je aan toe bent? Gewoon weet dat dit je leven is en dat je daar het beste van kunt maken? Maar hoe heerlijk is het ook dat ik nu nog geen idee heb waar ik over 5 jaar ben? Het enige dat ik weet, is dat ik nog steeds mijn dochter zal hebben en het commitment aan ben gegaan om de rest van mijn leven voor haar te zorgen waar nodig. Voor de rest: abracadabra. Ik kies mijn toekomst. Maar dat geeft ook weer onzekerheid, want, wat gaat die mij brengen? Voor hetzelfde geld maak ik de verkeerde keuzes en eindig ik in de greppel en is de enige bank waar ik nog naar toe ga de voedselbank… Cru, maar het kan wel zo gebeuren! Dus, om dat te voorkomen, ga ik nog even verder met het najagen van mijn dromen. Aju!

Liefs,
Esther