Vorige week en eigenlijk heel deze maand wordt voor mij druk. Ik werk fulltime, heb net de keuze gemaakt om VOL voor mijn bedrijf te gaan en ik heb ook nog een gezin en een huishouden en een sociaal leven. Nog niet te spreken over mijn sportieve doelen voor dit jaar.

Vorige week was ik zo moe. Ik had best veel veranderingen doorgevoerd in mijn leven en ik wilde alle ballen hooghouden. Als ik er zonder blikken of blozen over vertelde tegen iemand in mijn omgeving, zag ik hun oren bijna klapperen.

Maar Es, hoe dan?

Opeens begon ik zelf te twijfelen. Deed ik het nou wel zo goed als dat mijn intentie was? Vergat ik soms dat er maar 24 uur in een dag zit? Ik begon me schuldig te voelen. Want als ik het zo druk had, wanneer had ik dan tijd voor mijn dochter? En wanneer had ik dan tijd voor mijn partner? Mijn directe omgeving probeerde er met me over te praten. Ze maakten zich wat zorgen.

En ik probeer nu naar ze te luisteren.

Omdat ik de balans en het geluk wat ik hier probeer te laten zien ook in praktijk wil waarmaken. Dus ben ik samen met mijn partner gaan kijken naar wat we willen en hoe ik mijn weken in moet delen. Op zoek naar een nieuwe balans. En vaak zijn het de kleine dingen die dat schuldgevoel al een stuk minder kunnen maken:

  • Je telefoon wat vaker wegleggen.
  • Vol je aandacht richten op hetgeen waar je nu mee bezig bent.
  • In het moment zijn.
  • Afmaken waar je mee begonnen bent.
  • Tijd inplannen om leuke dingen te gaan doen.

Dus ga ik weer aan de gang met het nieuwe leventje wat me nu te wachten staat. En door te blijven communiceren, probeer ik er te zijn voor mijn gezin, probeer ik de beste partner, moeder en vrouw te zijn die ik kan zijn. Voor hun, maar vooral voor mezelf.

Liefs,
Esther