Sinds Elena is geboren, en zelfs al tijdens mijn zwangerschap heb ik één ding geleerd: accepteren. Je hebt met zoveel situaties te dealen en je kunt het jezelf zo moeilijk maken door een situatie niet te aanvaarden zoals ‘ie is. En nu zeg ik niet dat je altijd genoegen moet nemen met de situatie zoals ‘ie is. Nee. Wat ik wil zeggen, is dat je de keuze hebt HOE je met een situatie omgaat.

Happiness can only exist in acceptance.

Geluk is niet constant.

Ook in een gelukkig leven moet je soms dealen met situaties of momenten die niet leuk zijn. Zoals elke baby, had ook die van ons wel eens last van huilbuien. Soms door een regeldag waarbij ze constant wilde drinken, soms door krampjes, soms door dromen en het verwerken van de dag. En hoewel ik dolgelukkig was met dit mooie meisje, vond ik het in het begin zo lastig om deze situaties door te komen. Ik kon er niet mee omgaan en werd zelf ook emotioneel of boos.

Tot ik erachter kwam WAAROM ze huilde.

Ze huilde omdat ze moest huilen. Om de redenen die ik hierboven noemde, of gewoon omdat een baby huilt. Dus moest ik daar mee dealen. Moest ik het accepteren. En daarmee kon ik het zoveel makkelijker aan. Ik begreep namelijk dat ze er niets aan kon doen en dat dit moment weer over zou gaan. En dat maakte dat ik me volledig kon overgeven aan de situatie. Ik kon me volledig focussen op haar troosten en haar voorzien in haar behoeftes.

Feeling sorry for yourself is a waste of energy and the worst habit you could possibly have.

En wat me verbaasde: zodra ik me overgaf aan de situatie, leek dit zich veel sneller op te lossen. Want mijn baby voelde niet mijn stress, maar mijn zorgzaamheid. Voelde dat alles goed kwam, in plaats van een stressende moeder die zich zorgen maakt over het welzijn van haar kind. En dat kwam haar ten goede. Als ik in paniek raakte, werd haar gehuil alleen maar erger. En als ik rustig bleef, werd zij ook veel sneller rustig.

Dus mama, accepteer het. Het komt allemaal goed. Als jij er maar in gelooft.

Liefs,
Esther