Schuldgevoel want ik ga zonder kind de oceaan over

Dec 12, 2018 |

Zoals ik dus al schreef en wat je kunt zien en lezen op mijn Instagram pagina, zit ik een lang weekend in New York met mijn partner. Zonder kind. Die hebben we thuisgelaten. Egoistisch? Ik vind van niet.

Ik ben namelijk niet alleen maar mama. En mijn schoonouders zijn maar al te gelukkig met onze kleine draak voor die paar dagen dat we weg zijn. Maar toch vindt iedereen het zo ‘knap’ dat we dit doen. Ja, dat is het wel, al zeg ik het zelf! Want damn, het is lastig om je baby thuis te laten. Mijn moederhart vindt het zwaar. Maar het is in die zin voor het goede doel. Ik had haar best mee kunnen nemen, op een vlucht van 8 uur, een jetlag van 6 uur, een hele koude stad waar we de hele dag en avond doorheen banjeren, maar moet ik haar dat echt aandoen? Of kan ik haar beter in het warme nest van opa & oma laten, waar ze goed verzorgd wordt, kan spelen zoveel ze wil en stiekem ook nog best verwend wordt?

Ja, dat lijkt me een geweldig idee.

Mama en papa kunnen even weer Esther en Thimo zijn en optimaal de tijd voor elkaar nemen, plus een beetje sightseeing in New York. Ik vind het een goed plan. Dus nee, ik voel me uiteindelijk niet schuldig. Ik kies voor mezelf zodat ik straks vol goede moed weer een gezellige en leuke moeder kan zijn voor Elena. Die opgeladen is omdat ze heeft genoten van een paar daagjes weg.

Maar uiteraard snap ik het wel.

Want mijn moederinstinct zegt ook: Ik wil bij mijn kind zijn. Maar ik weet ook dat zij hier niet slechter van wordt. En ik ook niet. Ga ik haar missen? Elke minuut van de dag. Dat brengt ons ook op het leukste gedeelte van elke reis die je maakt: thuiskomen. Thuis bij mijn lieve kleine meisje.

Liefs,
Esther