Ik word niet zoals jij, ik word zoals mij

Jan 14, 2019 | 0 comments

Het was zondagochtend. Mijn deur werd opengedaan en zonder iets te zeggen werden mijn gordijnen opengeschoven. Fel zonlicht scheen naar binnen en ik verdween onder de dekens. “Opstaan, het ontbijt staat zo klaar.”

Hij vertrok weer uit mijn kamer en ik zuchtte diep. Ik zag mijn dag alweer voor me. Elke zondag hetzelfde. Ontbijt, goed klaargemaakt door mijn lieve moeder. Mijn vader die commanderend door mijn kamer liep omdat het niet perfect opgeruimd was en mijn kleren van de avond daarvoor nog over mijn stoel hingen. Een traan, geen enkele empathie in mijn belevingswereld. Ik vroeg of ik deze keer thuis mocht blijven, maar geen discussie was mogelijk. Ik deed mijn zondagsgoed aan en we vertrokken met de auto naar dezelfde brasserie met hetzelfde slechte eten waar we elke zondag weer heen gingen. Ik voelde me tijdens de rit, zoals altijd, autoziek worden. De dag ging traag voorbij en als enig kind zat ik daar, aan tafel met mijn smerige broodje ei, chagrijnig omdat ik werd meegesleept naar dezelfde plek die ik als mijn broekzak kende en verafschuwde. Hetzelfde rondje liepen we daar, langs winkels waar ik wel mocht ‘kijken’ maar eigenlijk nooit iets mocht kopen. Ik mocht in de speelgoedwinkel gaan ‘kijken’ en als ik dan enthousiast terugkwam omdat ik iets moois had gezien voor 3 euro, gingen we ‘een andere keer wel kijken’. Die andere keer kwam eigenlijk nooit.

Zo dramatisch als ik het weergeef, zo voelde het werkelijk.

En als het me opnieuw zou gebeuren, zou het net zo dramatisch voelen. Gelukkig zijn ze gescheiden, mijn ouders. Zodat zowel ik als mijn moeder nooit meer zo’n saaie, waardeloze zondag hoeven meemaken.

Je ouders zijn je voorbeeld.

Je ouders zijn de mensen die waarden en normen aanleren en meegeven. Je een stempel opdrukken in het leven, zodat je daarop voort kunt borduren. Mijn moeder was een perfect voorbeeld van wat het moederschap betekent. Onvoorwaardelijke liefde, zorg en draagkracht. Een steunpilaar en een liefdevol nest. En hoewel elke moeder fouten maakt, heeft zij er zelf aan meegeholpen dat dit de waarden zijn die ik heb onthouden. Mijn vader daarentegen, was een dominante narcist zonder enig empathie. Had ook bepaalde normen en waarden, maar daar heb ik weinig van onthouden, omdat zijn manier van ‘opvoeden’ of hoe je het ook kan noemen, allesbehalve liefdevol was, of onvoorwaardelijk. Uiteindelijk hebben we het contact met elkaar verbroken, na de scheiding van mijn ouders, omdat ik vond dat hij het niet meer verdiende om in mijn leven te zijn en ik er zelf alleen maar ongelukkig van werd. Net zoals zijn overige 3 kinderen diezelfde keuze hadden gemaakt.

Mijn eigen karakter en mijn fijne familie en vrienden hebben mij gemaakt tot wie ik nu ben. Zij hebben er mede voor gezorgd dat ik nu met trots mijn opleiding af heb gerond, een goede baan heb en een fijn gezin heb gesticht. Toch begrijp ik daardoor wel heel goed waarom mensen zo struggelen in hun leven. Want ik had me ook kunnen afzetten tegen mijn vader en zijn wangedrag. Het op mezelf gaan betrekken en volledig de verkeerde kant op gaan. Ik had nu in een greppel kunnen liggen, kwijnend in zelfmedelijden of toch in ieder geval nog dwalend als een vlinder omdat ik niet wist wat ik wilde met mijn leven. Je eigen keuzes en het letterlijk creëren van een fijne omgeving kunnen zo bijdragen aan het verbeteren van je situatie en het achterlaten van slechte (aangeleerde) gewoontes.

Ik kies er ook heel bewust voor NIET te worden zoals mijn vader.

Mijn dochter zal absoluut haar kamer moeten opruimen, maar nooit op dezelfde dominerende wijze als mijn vader mij dat wilde leren. Hij liet me een frikandel (naar mijn idee fingerfood) eten met mes en vork terwijl mijn vriendinnetjes lekker met hun handen aten. Hij nam me elke zondag mee naar een kind onvriendelijke plek waar ik niets leerde, geen vriendinnetjes kon maken en al zeker geen frikandel met mijn handen naar binnen kon werken. Ik neem mijn dochter nu mee naar het zwembad, straks naar een krijspaleis en als ze nog groter is zal ik staan juichen aan de zijlijn als zij haar eerste wedstrijd in welke sport dan ook speelt.

Want een kind krijg je niet om jou te kopiëren of om precies naar jouw pijpen te laten dansen.

Het heeft een eigen karakter, een eigen leven en dat moet vooral zo blijven. Ik ben er om voor mijn kind te zorgen, ze een gelukkige, onbezorgde jeugd te geven met veel plezier en liefde. Zodat mijn kind later een onafhankelijk individu wordt, die trots is op zichzelf en geniet van het leven. En al met al: kiest voor geluk.

Liefs,
Esther