Alle clichés zijn waar

Nov 30, 2018

Bij een onderzoek onder jonge vrouwen die nog geen kinderen willen is de vraag gesteld waarom zij kinderen willen. De meerderheid noemde als motivatie voor het ouderschap een instinctieve en voorbeschikte bestemming voor het moederschap.

Ik herkende dit zelf niet, ik wilde zelfs geen kinderen. Ik dacht ook altijd dat ik slecht was met kinderen en ik nooit het geduld op zou kunnen brengen om zo’n kleintje groot te brengen.

Boy, was I wrong.

Door de jaren heen groeide opeens mijn moedergevoel, veel sneller dan ik had verwacht. Ik kon me ineens voorstellen hoe ik als moeder zou zijn en ik besloot de keuze te maken, samen met mijn partner. Stiekem, achteraf gezien, wist ik dat ik wel kinderen wilde. Maar ik was bang. Bang dat ik niet goed genoeg zou zijn als moeder. Dat ik niet de juiste partner zou vinden, door mijn eigen ‘daddy issues’. En toen werd ik zwanger. Sneller dan verwacht, maar meer dan welkom. Iets in mij ging aan. Een oerkracht, een moedergevoel en liefde tot in de puntjes van mijn tenen. Alle clichés waar ik zo’n aversie voor had, bleken stuk voor stuk waar te zijn.

Ja, ik wilde alles doen voor mijn kind.

Geen poepluier was vies genoeg voor me.

Ik was trots op elke scheet die ze liet.

Ik genoot van elk kreetje wat ze gaf.

Ik was een geboren moeder. De borstvoeding liep meteen goed, ik voelde een connectie met mijn dochter en al mijn prioriteiten veranderden. Ik leek wel een ander mens. Ik riep altijd dat ik carrière wilde maken en de wereld wilde veroveren. Meh, dat mislukte een beetje. Maar dat maakte niet uit. Ik geniet er van. En dat carrière maken wilde ik later alsnog, En dat ben ik nog steeds aan het waarmaken. Maar nu heb ik er een zeer grote motivatie bij: mijn dochter. Ik wil haar laten zien dat je voor jezelf mag kiezen. Want dat maakt je een beter mens. Ik wil haar laten zien dat je als vrouw voor jezelf kunt zorgen en onafhankelijk kunt zijn. En al met al wil ik haar laten zien dat ieder mens geboren wordt en weer doodgaat. En dat het er om gaat wat je in de tussentijd doet.

Liefs,
Esther