My choice is happiness

Al jaren terug besloot ik dat dit mijn slogan zou worden. Ik kies voor geluk.

Al van kleins af aan was ik een ‘wijs’ kind. Ik was misschien zelfs wel een betwetertje. Dat heb ik door de jaren heen wel afgeleerd. In plaats van het beter weten, wilde ik vooral méér weten en ik wilde ook dat andere mensen méér weten. Dat ze begrijpen waarom ze op een bepaalde manier reageren en doen.

 Al op de basisschool was ik ambitieus. Wilde ik zo snel mogelijk de moeilijkste boekjes kunnen lezen en las ik elke tekst die ik tegenkwam hardop voor (tot ergernis van mijn ouders). Ik was leergierig en ambitieus…

Mijn verhaal

 

 In het dorp waar ik een groot deel van mijn basisschooltijd voerde, voelde ik me niet thuis. Ik voelde me sowieso niet thuis bij leeftijdsgenoten. Begreep niet waar meisjes over stonden te ‘kletsen’ in de pauze. Ik wilde spelen, kunstjes doen op rekstokken en met de jongens meedoen. Maar een echt jongensmeisje was ik ook niet, want ik vond sporten en spelen heel leuk, maar mijn veel te lange benen waren onhandig en klungelig waardoor ze me liever niet in hun team hadden. Ik viel dus een beetje tussen wal en schip, met wat gepest hier en daar tot gevolg. Op de havo voelde ik me al meer thuis maar was ik wel een denker: ik wilde goede cijfers halen en ik ‘durfde’ niet veel spannende dingen te doen, dus die deed ik dan ook niet. Op mijn 15e besloten mijn ouders (eindelijk) uit elkaar te gaan en belandde ik met mijn moeder in het mooie Goes. Daar maakte ik de havo af en begon een vervolgopleiding. HBO was mijn ding. Daar voelde ik me thuis. Ik koos International Business and Languages, want ja, ik was goed in talen, wilde met mensen werken en ik had ambitie en een goede babbel (in meerdere talen). Ik ging naar Spanje en Frankrijk om taalkennis op te doen (oké en om te feesten…) Om geen studieschuld op te bouwen, werkte ik al van mijn 13 jaar in supermarkten, voor uitzendbureaus, als receptioniste op de hogeschool en deed ik een poging om producten te verkopen (mislukt). Ik zeg niet fluitend, maar wel redelijk makkelijk rondde ik mijn opleiding af en toen startte het leven. Dacht ik. Zonder studieschuld, dat wel.

Ik koos werkgevers waar ik mijn opleiding goed kon gebruiken, handelsbedrijven en later de uitzendbranche. Maar dat mensen helpen, dat deed ik nog steeds niet echt. Ik hielp ze hun portemonnee lichter te maken, dat wel. En een bepaalde vorm van ‘customer service’ deed ik perfect, maar soms iets te perfect, zodat mijn werkgever er op toelegde in plaats van dat ze er aan verdienden. In de uitzendbranche was ik erg geïnteresseerd in de mens achter de kandidaat en de mens achter het bedrijf waar ik personeel leverde. Het vlammetje ging branden, hier moet ik iets mee, want dit werk ga ik echt niet mijn hele leven doen. Ik had al eerder een poging gedaan een eigen bedrijf in coaching te starten, maar een gebrek aan kennis en discipline hield me tegen.

Ik kwam EQfit tegen. Martijn Haan, de directeur, postte regelmatig zijn succesverhalen op LinkedIn. Dat vond ik magisch. Toen ik verder zocht op EQfit zag ik dat ze trainers zochten. Dat is op mijn lijf geschreven, dacht ik zo. Een intake later en 2 opleidingen verder ben ik nu opgeleid tot EQfit Senior trainer en ik vind het heerlijk. Op de HBO dacht ik al een vlammetje te hebben voelen branden, maar nu… wauw. Een steekvlam. Hier word ik blij van. Zelf ervoer ik de trainingen natuurlijk eerst, dat zette veel persoonlijke groei in werking. Ik ervoer hoe ik dichter bij mezelf kon blijven. Hoe ik me niet hoefde te laten beïnvloeden door andere mensen, hoe ‘belangrijk’ deze mensen ook leken te zijn voor mij. Ik koos mijn eigen weg, stelde doelen voor de toekomst en er kwam iets terug wat ik lang niet meer had gevoeld: rust.

Opeens was het moment daar: ik was zzp’er. Niet meer in loondienst. Een verademing. Maar eng ook. Heel eng. Wat nou als de klanten niet komen? Wat nou als ze me niet kunnen vinden of begrijpen hoe mooi dit is? Overtuigd van mijn expertise en specialisme was ik al. Maar dat moeten anderen ook zijn.

Veel praten, veel vertellen, veel delen en laten zien dat je zelf een goed mens bent. Dat is alles wat ik kan doen om een ander te laten zien wie ik ben en dat diegene ook gebaat is bij mijn trainingen. En uiteindelijk werkt dat. Als je maar geduld hebt. Bij jezelf blijft. En je niet laat beïnvloeden door de meningen van anderen.

Dat levert groei, geluk en vrijheid op. En verlangen we daar niet allemaal een beetje naar?

 

Vul hier je gegevens in voor meer informatie!

13 + 15 =