Al vanaf mijn geboorte schijt ik ‘m. Letterlijk. Al vanaf mijn geboorte heb ik buikpijn, een opgeblazen buik, vermoeidheid en diarree. Toentertijd is er een aandoening geconstateerd: glucose galactose intolerantie. Het zit namelijk zo. Als je bij mij een test doet of ik lactose intolerantie heb, dan komt deze negatief naar voren. Het zit hem namelijk niet in de lactose. Wel in de 2 stofjes waarin lactose wordt opgebroken. Glucose en galactose. Je lichaam heeft het enzym lactase, waarmee het de lactose omzet in glucose en galactose. Door een afwijking aan mijn dunne darm, kan mijn lichaam deze stoffen niet goed opnemen (malabsorptie) en dit zorgt voor die bovengenoemde klachten.

Het is een aardig raadsel, aangezien glucose iets is wat je lichaam nodig heeft om goed te functioneren. Zeggen de artsen. Echter, hoe meer ik er van neem, hoe slechter ik me voel. Waar andere mensen een blikje RedBull nemen om zich energieker te voelen, ga ik me slechter voelen. Dat maakt het nogal lastig in een wereld die ongeveer draait om suiker. Door de jaren heen is mijn aandoening verbetert en kon ik steeds meer verdragen.

Toen ik vorig jaar beviel van mijn eerste dochter, was mijn hele darmstelsel overhoop gehaald. Zodra ik haar had ‘uitgepoept’ (om maar even in de sferen te blijven), leken mijn darmen er niets meer van te snappen en had ik op een gegeven moment elke dag buikpijn. Het bouwde zich door de dag heen op: ik begon met een opgeblazen gevoel, mijn buik werd dikker en vanaf ongeveer de lunch kreeg ik steeds meer pijn. Om in de avond vervolgens op de wc te zitten. Dit begon de volgende dag weer van voor af aan. Daar baalde ik van want het werd zo erg dat ik niet meer kon functioneren in het dagelijkse leven.

Ik ging naar een dietiste, die me het FODMAP dieet voorstelde, maar mijn klachten werden alleen maar erger. Ik schakelde een MDL arts in, die er ook niets van snapte. Hij liet me een bloedtest doen welke negatief was voor glutenallergie, lactose intolerantie, ontstekingen, noem het maar op. Toen een coloscopie, oook negatief. Duhh, dacht ik, dat hebben ze vroeger ook al onderzocht. Aan meerdere doktors heb ik uitgelegd wat ik heb, bij allemaal stond hun mond open en hun mindset was gesloten. Wat de boer niet kent… wat een ongelofelijk hoge muur en wat ongelofelijk jammer voor al die andere patienten die niet zelf zoveel kennis hebben of kunnen opbouwen hierover. Want ik heb alles stopgezet. De dietiste, de artsen, ze kunnen het dak op.

Want mijn oplossing lag letterlijk op mijn bord. STOPPEN MET SUIKER. Hoe vervelend ook. Ik ben sinds een tijdje begonnen met het Ketodieet. Heftig, want je sluit koolhydraten bijna volledig uit. Maar dat heeft me een week gekost, toen kreeg ik de keto griep, maar vanaf dag 1 dat ik de koolhydraten heb weggelaten, heb ik geen pijn meer. Geen diarree. Geen vermoeidheid. Zo simpel was het.. suiker was mijn boosdoener. En hoewel ik mijn nutella, ijsjes, chocolaatjes ontieglijk mis, ik ben zo blij dat ik klachtenvrij ben. Dus ik hou jullie op de hoogte van mijn verhaal, want ik ben zo benieuwd wat dit voor mij op lange termijn gaat doen!

 

Liefs,

Sia