Een van de moeilijkste dingen van zwangerschap vind ik het veranderen van je lichaam.

Het lichaam past zich aan zodat het wezentje in je kan groeien. Je lichaam maakt meer vet aan, je word zwaarder. Je heupen gaan anders staan. Je huid werkt tegen door de hormonale veranderingen. Je humeur verandert om de haverklap. Je haar wordt dikker (yes!). Je gaat meer zweten (en stinken…). Je voelt je moe. Je buik zet uit. Je spieren verzwakken. Je borsten groeien. Een selectie uit de vele dingen die kunnen veranderen in je lichaam tijdens een zwangerschap. Maar je kunt dan ook bijna geen wondertje laten groeien zonder er iets van te merken. Er zijn ook genoeg vrouwen die dit wellicht niet of anders ervaren. Mijn lichaam staat in ieder geval op z’n kop. Het fascineert me en beangstigt me tegelijkertijd.

Hoewel ik het ontzettend bijzonder vind dat een vrouwenlichaam zich zo aanpast om een kindje op de wereld te zetten, is het voor het uiterlijk vertoon vaak niet ten goede. Want als dat kindje er weer uit is, heb je best wel wat tijd nodig om weer te worden zoals je was. Als je al weer zo kunt worden. Ik ben nu 7,5 maanden na de bevalling en ondanks dat ik al een eindje ben, staan mijn heupen nog steeds breder dan eerst, hangt er iets meer blubber om mijn middel wat maar niet weg wil gaan en ondanks dat ze al grootendeels zijn weggetrokken, de striae zit er nog steeds en gaat nooit meer weg. De oorlogslittekens van het krijgen van een kindje. Er zijn vrouwen die weer terug ‘bouncen’  en waar je niets meer aan ziet, toch geloof ik dat ook zij een deel van hun spiermassa zijn verloren, en heel hard moeten werken om weer te komen waar ze waren. Het lichaam heeft 9 maanden een wondertje gedragen en laten groeien, dat heeft ook minstens zoveel tijd nodig om weer te herstellen. Het verbaast me dan ook hoe weinig begeleiding hierin is. De verloskundige komt je nog 6 weken na je bevalling controleren en als alles ‘goed’ is, zie je haar nooit meer terug. Ja, als je weer zwanger bent.

Gek toch eigenlijk, want zowel lichamelijk als psychisch is dit misschien wel de meest bewogen periode in het leven van een vrouw. Ik schreef een aantal weken na mijn bevalling hoe verrast ik was dat ik zo snel weer kon sporten en zo snel herstelde. Uiteindelijk valt dit nog tegen. Tot een bepaald niveau herstel je inderdaad, maar nog steeds merk ik hoe ik mijn kracht nog lang niet terug heb en hoe ik soms veel te snel wilde gaan voor wat mijn lichaam aankon. Niet alleen in het sporten zelf, maar wel in de combinatie sporten – werken – voor mijn kind zorgen – voor mijn huishouden zorgen – voor mezelf zorgen en ga nog maar even door met alle taken die we erbij krijgen en onszelf al hadden opgelegd. Want dat is het ook, niemand zegt dat we dat allemaal moeten, toch hebben we allemaal het gevoel zoveel te moeten. Ik moet een schoon en opgeruimd huis hebben, mijn partner aandacht en liefde geven, een goede vriendin zijn en blijven voor mijn vriendinnen, ik moet bijna fulltime werken, ik moet mijn dochter aandacht en liefde geven, haar gezond eten verzorgen, borstvoeding geven, kolven, ik moet, ik moet, ik moet. Ik leg het mezelf op, omdat ik een goede indruk wil achterlaten. Gek, dat mijn lichaam dan zodra ik wil gaan sporten / bewegen, tegensputtert. Pijntjes, ongemakken die ik niet had voorzien.

Ik hoop dat vrouwen die dit lezen, zich wellicht herkennen en realiseren dat het leven soms veel makkelijker kan. We leggen het onszelf op en wat is er slecht aan hulp vragen, soms een )(*@$bende in huis hebben, even jezelf voortrekken en even gewoon genieten van het leven dat je hebt. Van het mooie kindje dat je hebt gecreeerd. Of dat nou in mijn net schoongemaakte huis is of tussen de ongewassen kleren omdat ik om 21:00u al op de bank in slaap ben gevallen…

Al wat telt, is geluk en liefde. Dat huis wacht wel ;).

Liefs,
Sia