Jarenlang heb ik mijn best gedaan om mijn school goed af te maken. Mijn havo en daarna mijn HBO opleiding International Business and Languages. Ik had ambitie, wilde mijn talent voor talen inzetten en ik wilde mensen helpen. Ik haalde mijn HBO diploma en toen stond ik daar. Klaar voor het werknemerschap. Al snel bleek dat de werkgever die ik had uitgekozen, niet genoeg uitdaging kon bieden. Op naar de tweede werkgever, waar ik mijn ambities uitstekend kwijt kon. Als verkoper buitendienst ging ik aan de slag. Heel mooi werk.

Maar toen raakte ik zwanger.

Geheel gepland trouwens, we wilden dit kindje heel graag. Ik werd ziek, van het zwanger zijn. Koos ervoor te stoppen bij deze werkgever en toen Elena geboren was, besloot ik het rustig aan te doen dat jaar. Zo gezegd, zo gedaan, nam ik een fulltime baan aan als verkoper binnendienst. Maar een stap terug in de ambitie van vroeger.

Dus na een tijdje ging het kriebelen.

Kwam de ambitie weer omhoog. Moest ik die dan laten varen omdat ik nu moeder was? Ik wilde namelijk nog steeds. Ik wilde nog steeds een mooie carrière opbouwen en Elena ook laten zien dat ik onafhankelijk was en mijn doelen niet opzijzette omdat het leven me overkwam. Ik wilde haar laten zien dat je zelf verantwoordelijk bent voor je eigen geluk. En dat geluk vond ik niet in een situatie waarbij ik settelde voor een baan waarin ik niet mijn volledige capaciteit kon gebruiken waar ik zoveel jaren voor had gestudeerd en waar ik ook nog eens 36 uur van mijn tijd in stak elke week.

Ik maakte de keuze.

De keuze om mijn droom om een eigen bedrijf te starten waar te maken. En wie weet is het een hele domme keuze. Blijkt over een jaar dat ik dit niet kan of dat het heel anders is dan ik had verwacht. Maar dan hoef ik in ieder geval nooit terug te kijken en te denken: “Had ik maar…”.

Dan heb ik gekozen voor mezelf.

Gekozen voor mijn geluk. En weet ik, dat als dit een succes wordt, ik de regie heb over mijn leven.

Liefs,
Esther