Het meest magische gevoel in de hele wereld is ECHT het voelen van je baby in je buik.

Ik mis heel weinig van het zwanger zijn, ik vond het gewoon een en al … Dat dus. (ik mag geen scheldwoorden meer gebruiken van m’n moeder op mijn blog en mijn moeder is een wijze vrouw dus ik ga naar haar luisteren).

Ja, ik vond zwanger zijn dus niet zo super leuk. Maar het gevoel van die baby in je buik, hoe groter ze wordt, dat is magisch. Dat is geweldig. Je voelt eerst de schopjes en vraagt je af of het je darmen zijn of dat DIT het echt is. Je twijfelt 100 keer en dan opeens komt dat moment: Je weet het zeker! Dit was een schopje. Wauw. En altijd op een moment dat je het niet verwacht. Dan later ga je het niet alleen vanbinnen voelen, maar kan ook je partner de schopjes voelen. Je legt zijn hand op je buik en na lang wachten, ja hoor, daar is het schopje! Nog zo’ n magisch moment. Het eerste moment dat je het gevoel wat jij ervaart kunt delen. En de schopjes worden harder, je baby krijgt steeds minder ruimte in je buik. De schopjes worden verschuivingen. Je kunt zelfs voelen waar de voetjes zitten, waar het ruggetje ligt en hoe ze draait in je buik. Ik voelde haar soms letterlijk van kant wisselen als ik op bed lag.

Zeker als ik op mijn zij lag voelde ik haar draaien en lag haar ruggetje opeens naar de andere kant. Voelde ik haar voeten in mijn ribben duwen (met maagzuur tot gevolg, maar dat nemen we voor lief ;)) En ondanks dat het soms ook wel eens vervelend werd, doordat ze steeds groter werd en mijn buik steeds krapper, heb ik hier altijd van genoten. Ook van de harde schoppen waarbij ik dacht dat ze mijn ribben zou kneuzen. Je ziet je buik bewegen en je maakt contact met het baby’tje in je buik. Je maakt je de voorstelling hoe het gaat zijn als je straks dat handje live mag vasthouden. Als je haar in je armen hebt en je haar huidje over jouw huid voelt gaan. Ik begon me naar het einde toe ook goed te beseffen dat het niet lang meer zou duren dat ze ZO dichtbij me zou zijn. Dat ik dat gevoel zou hebben.

Toen Elena geboren was, had ik daarna soms nog steeds het idee dat ik geschop voelde. Wat natuurlijk helemaal niet kan. Maar ik verloor dat gevoel niet zomaar. Terwijl ik het nu, nog geen jaar later, amper nog voor me kan halen hoe het voelde. Ik kan me ook niet goed meer herinneren of ze bijvoorbeeld veel bewoog tijdens mijn bevalling. Ik weet wel dat ik haar wel eens voelde die avond, maar niet hoeveel en hoe dat dan voelde. Ik weet wel dat ik het heerlijk vond als ze even druk was in mijn buik. Dan ging ik er echt voor liggen en probeerde ik alle bewegingen zo bewust mogelijk mee te maken. Stelde ik voor hoe haar beentjes lagen, hoe ze haar handjes bewoog. Ik voelde ook vaak beweging bij mijn liezen. Bleek dus dat ze haar handjes daar vaak bewoog, en toen ze eruit was sliep ze heel vaak met haar handjes in de lucht, net als ik. En een heel gek gevoel: als ze de hik had. Je voelde het ritmische hikken en dat stopte net zo abrupt als dat het kwam. Ja, een baby voelen in je buik, is voor mij werkelijk het mooiste gevoel dat er bestaat.