Elke keer weer word ik weer verrast door een nieuwe mijlpalen van Elena. Elke keer weer verbaas ik me weer hoe ik vol trots tegen een collega of vriendin of wie dan ook zit te vertellen dat mijn kind weer iets kan. Ik schaam me bijna terwijl ik het sta te vertellen, maar ik ben zo trots…

Geweldig is ze…

Ik geniet van elke mijlpaal en ik snap niet dat ik zo trots kan zijn om zulke ‘kleine stapjes’. Toen ze begon met omrollen, toen ze zelf ging zitten, nu terwijl ze zelf gaat staan (kijk even naar het filmpje hieronder, ze is zelf ook mega trots haha!). Ik vind alles geweldig, ik vind alles leuk. Wel alleen van mijn eigen kind. Want als ik het dan weer hoor van een andere mama, snap ik haar omdat ik hetzelfde heb bij mijn kind, maar als ik dat andere kind dan ook zie rollen of zitten ofzo, dan lijkt het opeens niet meer zo bijzonder als bij die van mij. Gemeen he?!

Mijn kind doet dat niet

Nouja, we vinden onze kinderen allemaal heilig en geweldig en ‘mijn kind doet dat niet’, toch merk ik dat ik (mede door die ‘schaamte’ als ik het vertel) me er absoluut bewust van ben dat ik in mijn eentje zo trots zit te wezen en dat dat ook helemaal OK en normaal is. En hoop ik dus dat iemand me aan m’n haren trekt als ik het in m’n gekke kop haal als ik beweer dat ‘mijn kind dat niet doet’. Want ik weet nu al, met dat karaktertje van haar, dat ze dat wel doet! Dat ze wel kattenkwaad zal uithalen en dat ze wel een dondersteen is. En daar mag juf Ank straks best iets van zeggen tegen de mama van Elena.