Mijn moeder is jarig en dat vieren wij!

Vorig jaar was ik hoogzwanger en hoopten we eigenlijk dat, ondanks dat het mijn due date was, ik niet op deze dag zou bevallen. Zou toch apart zijn en ‘lastig’ met het organiseren van verjaardagen. Uiteindelijk beviel ik op 6 oktober en dat maakt het plannen van verjaardagen er niet echt veel makkelijker op, maar hé, het is het proberen waard ;). Ik ben blij dat mijn moeder en ik zo close zijn. Blij dat we zo kunnen genieten van elkaar. En ik hoop enorm dat ik dezelfde band mag opbouwen met Elena als dat wij samen hebben. En ik hoop dat mijn moeder nog heel veel jaren bij ons is om de beste oma voor Elena te zijn. Ik gun het Elena zo dat ze opgroeit met zoveel liefde om zich heen. Niet alleen van mijn moeder, ook mijn schoonouders zijn dol op haar en die liefde is zo ontzettend voelbaar. Ik geniet daar enorm van.

Wat ik leuk vind om te delen is hoe de verjaardag in onze familie er normaal gezien aan toe gaat. Want ik denk dat wij Nederlanders wel een aardig ‘typische’ manier hebben om een verjaardag te vieren. We nodigen jan en alleman uit en vinden dit heel vanzelfsprekend. We vinden het, ondanks dat we de helft van de genodigden de rest van het jaar niet zien, wel erg jammer als ze dan niet komen. We staan een hele avond van te voren en middag van te voren in de keuken om kaas en worst te snijden en bij mijn moeder staat er altijd een pan soep klaar. Versgemaakt, want die bliktroep daar doen we niet aan he. Iedereen komt binnen, is dolenthousiast dat de jarige jarig is (haha) en vervolgens wordt IEDEREEN in de kamer gefeliciteerd?! “Gefeliciteerd met je moeder!”, “Ja, jij ook?!”. Ik zeg altijd maar bedankt als het om een familielid gaat die jarig is en de persoon die me feliciteert dat niet is of buiten het gezin valt haha. Dan als iedereen handjes geschud heeft, gekust heeft, dolenthousiast geroepen heeft hoe groot je bent geworden (dit was echt een ding tot ik een jaar of 21 was) en een plekje heeft gevonden in de veel te kleine woonkamer voor de veel te veel uitgenodigde gasten, komt het koffie en taartenrondje. Iedereen krijgt taart, ik help mijn moeder hier vaak mee, we regelen koffie en thee (nee, doe mij. maar wat fris! Ja, wat dan? Ja gewoon, wat je open hebt staan. Het is allemaal nog dicht.. Jaaa, doe maar wat, ik lust alles!). Als iedereen dan eindelijk koffie en taart heeft is de eerste al weer klaar met z’n kop koffie en begint het verhaal weer opnieuw. Mijn moeder staat met de pot koffie met tante Bep te kletsen terwijl ome Harry zijn koffie omgegooid heeft over het mooie tapijt en lijkt het een grote, maar zeer gezellige chaos. Thimo zit te kletsen met een tante die hij verder nooit ziet en mij word de vraag gesteld “En Es, wat doe jij nou tegenwoordig?”. “Sorry, ik moet eeeeven in de keuken gaan helpen!”. Na de taartenronde komen de eerste borrels op tafel en de welbekende borrelnootjes, chips en zoutstengels. De zorgvuldig gesneden kaas en worst komt op tafel en de prikkers met Hollandse vlaggetjes staan er in zodat ome Harry met z’n gore rouwrandjes niet al die stukjes kaas infecteert. Dan hebben we nog Mien en Kees die veel te lang blijven zitten terwijl iedereen al naar huis is. En als dan echt iedereen naar huis is, moet er nog worden opgeruimd. Tig glazen, gebaksbordjes, pannen, koffiekopjes moeten nog worden opgeruimd en afgewassen. Er moet weer gestofzuigd en gedweild worden, de stoelen weer opgeruimd worden en de wc kan na al die bezoekjes ook wel weer een beurt krijgen. Als je dan uitgeput in je bed beland, heb je toch een heerlijke avond gehad waarbij al je geliefden aanwezig waren en waarbij je hebt genoten van die heerlijke, nietszeggende gesprekken over koetjes en kalfjes. Tot volgend jaar maar weer!

Liefs,
Sia