Het was 5 oktober, een dag na mijn uitgerekende datum. Ik was het zwanger zijn al een tijdje helemaal beu, want ik had een pittige
tijd gehad. Al vanaf week 20 was ik zo moe dat ik moest stoppen met werken, niet meer kon sporten en gekluisterd aan huis was. Al vanaf week 37 probeerde ik alle bakerpraatjes uit om de bevalling op gang te brengen, maar ons meisje bleef maar zitten. Mijn partner kwam om 7 uur ’s ochtends bij me op bed zitten, hij wilde net naar zijn werk gaan. Hij plofte naast me neer en op dat moment voel ik mijn broek nat worden. Ik ga staan en het water gutst langs mijn benen. In plaats van mij helpen en handdoeken te pakken, pakt hij zijn telefoon en belt zijn moeder… “het is begonnen, koooom!”. Graag wilden we dat zij er bij zouden zijn die dag. Allebei onze moeders staan niet veel later voor de deur en ook de verloskundige komt even kijken.

Ik had echter nog geen weeën, maar het kon niet lang meer duren! Een lange dag ging voorbij en pas rond half 8 ’s avonds begonnen de weeën op te zetten. Mijn moeder woonde een half uurtje van ons vandaan en besloot even naar huis te gaan. Rond half 10 werd de tijd tussen de weeën steeds korter en heb ik de verloskundige gebeld om te vragen of ze wilde komen. Ik zou namelijk in het ziekenhuis bevallen, ik moest nog 3 trappen af naar beneden en een half uur in de auto. Helaas, ik had slechts 3 cm. Het was nu kwart over 10 ’s avonds en de verloskundige zei dat ze over 4 uur terug zou komen en ik alleen “mocht”  bellen als ik persdrang kreeg of bloedverlies had.

Ze was de deur nog niet uit en de weeën kwamen om de haverklap en ik kreeg steeds meer moeite ze op te vangen. Allebei de moeders waren ondertussen weer terug en om de beurt masseerden ze me over mijn rug. De enige houding die ik nog enigszins fijn vond, was op handen en knieën (Wat een zicht!). De moeders bedachten zich tijdens deze weeën dat het misschien een goed idee was om een ademender t-shirt aan te doen en wurmden m’n shirt over m’n hoofd en een nieuw shirt werd me aangetrokken (pissig als ik was…). Het was ondertussen kwart over 12 en ik bedacht me een tip die de yoga instructrice me had gegeven: ga tussendoor wel even naar de wc om te plassen en blijf ademen! Dus uit het niets moest en zou ik naar de wc gaan, strompelend van de weeën hielpen ze me naar het toilet en nog voor ik kon gaan zitten, riep ik “IK MOET PERSEN!”. Ze begonnen te bediscussiëren of ze de verloskundige moesten bellen, ze zou namelijk pas om 2 uur terug komen… Ik kon alleen maar gillen: “Bel die ***verloskundige!!!”.

Zo gezegd, zo gedaan. Om kwart voor 1 stapte ze binnen, 1 blik was genoeg om terug naar de auto te rennen. Mijn bedoelde ziekenhuisbevalling werd een thuisbevalling! Om 1 uur mocht ik mee gaan persen en om 1.14 was ze daar eindelijk, onze Elena Rose. Er kwam een grote rust over me heen en ik voelde me ontzettend trots en blij. Gelijk schreeuwde ze het bij elkaar en lag ze op mijn borst, ik kon haar direct aanleggen en ze deed dit alsof we er beiden voor gemaakt waren. Ondanks de pijn, was dit een ontzettend mooie ervaring. Het ging ontzettend snel en daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Ik had een hele fijne, soepele bevalling en tot nu toe is alles me zo meegevallen. Het moederschap is prachtig en de liefde voor mijn dochter is immens! Genieten en een en al liefde!