Mijn partner is, wat je kunt noemen, muzikaal. Gaat achter de piano zitten en zonder een noot te kunnen lezen speelt hij zo elk willekeurig liedje van Marco Borsato en floept zo een mash-up uit zijn computer van Armin van Buuren. Oh, en hij kan ook drummen. Ik ook, maar dat klinkt nergens naar. Ik ben a-muzikaal. En nee, niet A diploma zoals bij zwemmen, eerder een verbod op muziek maken. Toch ben ik wel fan. Vind het luisteren naar Thimo als hij pianospeelt geweldig, we luisteren samen naar muziek (waarbij hij constant blijft zeggen: Ken je deze? En deze ook? Die ken je niet he? Ik wel!) en spoelt ondertussen na 2 seconden luisteren door. Tja.

Toen ik zwanger was, ging ik vaak met mijn dikke buik naast de piano zitten terwijl Thimo een liedje speelde. Uren zat ik zo naast hem. En het lijkt erop dat Elena het gehoord heeft. Ze vind muziek geweldig. Samen spelen ze vaak op de piano, ze heeft nu voor haar verjaardag zelfs een mini-piano gekregen. Ook de xylofoon vind ze geweldig en ze slaat dat ding helemaal kapot als ze de kans krijgt. Als ze in het winkelwagentje zit in de supermarkt, trommelt ze er op los en gillen kan ze als de beste. Herrie maken dus.

Wij vinden het ook super belangrijk dat ze muziek meekrijgt in haar opvoeding. Dat ze veel muziek leert kennen en er net zo van leert genieten als wij. En dat ze haar eigen stijl creƫert. En wie weet, is ze ook muzikaal aangelegd en speelt ze straks Mozart of Beethoven. Of wordt ze rapper, zangeres of zingt ze opera. Wie weet. Dan hebben wij in ieder geval een sterke basis voor haar gelegd. Daar hebben we dan in ieder geval alles aan gedaan en dat kan toch nooit slecht zijn voor haar?

Want behalve dat het mooi is en we kunnen genieten van de geluiden, geniet ik persoonlijk ook veel van de teksten. Vroeger al zocht ik de songteksten op en als ik ze niet begreep door de taal, vertaalde ik ze naar het Nederlands om te snappen wat de zanger wilde overbrengen. Ik probeerde me er mee te identificeren en gebruikte het in mijn leven. Als ik me goed voelde, als ik verliefd was, als ik verdrietig was, boos was, muziek gaf iets. Je zult het ook herkennen, dat er liedjes zijn die je aan een periode doen denken in je leven. Of aan een moment. Dat is toch mooi, dat muziek dat kan? Ik word bijvoorbeeld zo blij van Reggaeton latino muziek. En heel emotioneel van de muziek van Marco Borsato. Ik was fan van de Sugababes (ja, echt…) en Beyonce maakt dat ik me net zo Queen voel als zij.

Heb jij dat ook? Herken je je ook zo in muziek? Dat is toch een en al genieten? En wat doe jij om je kindje(s) hiermee te laten kennismaken?

Liefs,
Esther