Gelukkig heb ik zelf met dit onderwerp relatief weinig te maken gehad. De klachten die ik wel eens van andere moeders hoor kan ik gelukkig (klop ‘m af!) naast me neer leggen. Elena is een goede slaper en tot een jaar kwam ze regelmatig nog voor een voeding ’s nachts, maar buitenom de voeding sliep ze als een roosje. Ik kon niet altijd een nacht doorslapen, maar kon er 9 van de 10 keer wel voor zorgen dat ik mijn 8 uurtjes slaap op een nacht kreeg.

Toen Elena laatst weer een keer wel wakker werd ’s nachts (na een aantal weken doorslapen), viel ‘ie toch even zwaar. Ze was ook echt niet in haar sas en huilde veel. Pas na een uur wilde ze dan weer gaan slapen of werd dan na een kwartier weer wakker. Hoort erbij, absoluut! Ik vond het wel lastig. Ik ga nogal slecht op weinig slaap en kan er niet goed mee omgaan. Ik word ongemotiveerd, heb de neiging om slecht te gaan eten en ik word wat geprikkeld. Op die momenten denk ik altijd aan de moeders die het misschien wel veel zwaarder hebben dan ik. Die dit elke dag doormaken en elke dag ‘sleep deprived’ zijn.

Dikke respect, mama!

Ik vind het super. Want slaapgebrek maakt het leven echt pittiger. Hoe graag je er ook onderuit zou willen, je hebt er mee te dealen. En hoewel ik een groot voorstander ben van slaaptraining, kan ik het me ook goed voorstellen dat je dit niet wilt of niet kunt toepassen om wat voor reden dan ook. Ik kan je alleen maar een fikse schouderklop geven, want jeetje, you go mom! En ik hoop dat je je realiseert dat het echt voorbij gaat. Dat je ook weer je tijd krijgt waarin je gewoon kunt gaan slapen.

Het is een fase.

Het is een fase.

Het is een fase.

Ik weet het, heb je nu geen donder aan, maar alsnog: het gaat echt voorbij.

Kom op mama, je doet het super!