Al voor mijn dochter geboren was, probeerde ik zoveel mogelijk artikelen te lezen en boeken te lezen waarin info stond over borstvoeding en SLAPEN. Ik ben nogal goed in slapen en doe dat het liefst 8 tot 10 uur per nacht. Ik heb veel moeite met een slaapgebrek en het staat dan ook hoog bij mij in het vaandel om goed te slapen. Ik wilde mijn dochter die vaardigheid ook meegeven en heb daar dan ook veel over uitgezocht. Op internet en in de boeken is een hoop te vinden over slaap en er zijn verschillende theorieën die je kunnen helpen hierbij. De grootste reden, denk ik, dat er zoveel over geschreven is, is omdat het voor iedereen anders is. Waar de een het liefst op zijn buik slaapt, slaapt de ander het liefst op z’n zij. Hetzelfde voor de manier van inslapen, lengte van slaap, hoeveel we dromen en zelfs of we met een lange pyjama of in ons blootje slapen. Toch geloof ik dat je een baby een hoop kunt aanleren.

Even een disclaimer: ik ben absoluut geen expert. Ik heb mij ingelezen en die informatie gebruikt op de manier waarvan ik geloof dat het beste werkt voor mij en mijn dochter. Dat hoeft niet voor iedereen de juiste manier te zijn, het hoeft ook niet voor iedereen te werken of goed te voelen. Ik besef ook dat wij een relatief ‘makkelijk’ kind hebben en er ondanks vele pogingen nog steeds kindjes zijn die nog lange tijd meerdere keren wakker worden per nacht, om wat voor reden dan ook.

De eerste 6 maanden geloof ik dat voeding en troost het allerbelangrijkste zijn. Elke kick die ze geven (bij wijze van) heeft aandacht nodig en het is onze plicht als ouders om hierop te reageren en je kind te voorzien in zijn behoeften. Onze dochter sliep de eerste 3 maanden bij ons op de kamer, zodat ik haar eerste hongersignalen kon horen en hierop kon reageren. Waar mijn partner lekker doorsliep, ging mijn #momradar aan en zorgde ik ervoor dat mijn dochter, ongeacht het tijdstip en ongeacht hoeveel tijd er tussen deze voeding en die daarvoor, gevoed werd. De ene keer was dit al na een uur, de andere keer liet ze er 4 of zelfs 5 uur tussen. Rond een maand of 2 zijn we een speentje aan gaan bieden om haar zuigbehoefte te bevredigen en haar te troosten. Dat werkte even, maar als we haar ’s nachts een speentje gaven en deze uit haar mond viel, dan werd ze direct wakker en zo konden we al snel elk kwartier uit ons warme bed stappen om haar speentje terug te duwen. Ze gaf ’s nachts ondanks haar speen redelijk goed aan of ze honger had of slechts die zuigbehoefte.

Ik had ook daar veel over gelezen om haar signalen goed te begrijpen. Rond een maand of 4/5 waren we het zat en hebben we het speentje omgewisseld voor een knuffeldoekje. Een goede oplossing, want ze begon nu te grijpen naar dingen en we moesten het inbakeren in haar puckababy slaapzak afbouwen omdat ze ging rollen. Toch was ze ’s avonds vaak ontroostbaar zodra je de kamer uitliep. Tot die 6 maanden grens heb ik altijd getroost en heb ik er alles aan gedaan om haar comfortabel te maken. Toen ze 6 maanden oud was, ben ik langzaam met een slaaptraining begonnen. Dit begon volgens de methode die Susanne Willekes in haar boek ‘Slaap’ beschrijft. Kortgezegd ga je dan naast het bedje van je kindje zitten tot ze slaapt, en om de zoveel dagen verplaats je jezelf steeds meer richting de gang.


Al snel kwamen we erachter dat, ondanks dat deze methode voor veel baby’s supergoed werkt, je je kindje niet hoeft te laten huilen, deze methode niet voor ons werkte. Onze dochter is namelijk nogal een wildebras. Vanaf dag 1 is ze een meisje met een pittig karakter en is erg druk in haar bewegingen en ook (zo lijkt het dan,  ik kan nog steeds niet in haar hoofd kijken…) in haar hoofd. Als ik naast haar ging zitten in haar kamertje, wilde ze spelen, wilde ze reactie, al bleef ik 2, 3 uur zitten. Daarom ging ik mijn methode aanpassen. Ik begon naast haar bedje, en elke paar minuten verschoof ik richting de gang. Zodra ik de deur sloot, begon ze vaak even te huilen. Dan ging ik na 5 minuten nog een keer terug, troostte haar door haar even op te pakken en legde haar daarna vastbesloten weer neer en gaf haar knuffeldoekje. De avonden daarna legde ik haar ‘gewoon’ neer en als ze ging huilen, pakte ik haar 1 keer op. De keren daarna probeerde ik haar te troosten zonder haar op te pakken.

Al snel begreep ze dat ze veilig was in haar bedje en ondanks dat ze regelmatig nog wel eens begon te huilen, was dit altijd maar van korte duur en viel ze al snel van het een op het andere moment. Zo kwamen wij erachter dat ze het ‘nodig’ leek te hebben om even haar frustratie te uiten, waarna ze lekker in slaap viel. Ze leerde dat ik altijd kwam als ze me nodig had, en leerde op deze manier dat ze zonder mij in slaap kon vallen. Tot 8,5 maand heeft ze een droomvoeding gehad om half 11 ’s avonds, tot ik per toeval eigenlijk stopte met het geven van die voeding en zij dit accepteerde. Ze slaapt nu, met een uitzondering daar gelaten, klokje rond van 7 tot half 7.


Overdag is weer een ander verhaal. Overdag slaapt ze alleen in haar bedje (of welk bedje dan ook, opvang, oma, enz.) maar niet altijd super lang (soms maar 3 kwartier) en nu nog 2 keer per dag. Ze slaapt absoluut niet op andere plekken, valt eigenlijk nooit meer in de wagen in slaap en ook niet in de auto. Soms wil ze in mijn armen wel eens in slaap vallen als ik haar aanleg. Hoort er ook bij!

Over het algemeen, heb ik een dochter die fijn slaapt, tevreden is en die ik overal mee naar toe kan nemen zonder dat ze de boel bij elkaar krijst en ik ben hier heel blij mee! Het is een ontzettend rustgevend gevoel dat ik weet dat we dat gedeelte ‘onder controle’ hebben. Hoe zit dat bij jou? Is jouw kindje ook een goede slaper? Of ervaar je toch wat problemen? Ik ben erg benieuwd!

Ohja, en mocht je vragen hebben of meer willen weten over hoe ik dit heb gedaan? Doe zeker een berichtje hieronder of mail me: esther@sialifestyle.nl.

Liefs,

Sia